cyt cyt.

2012-01-14T12:58:00.009+01:00

Skamielina

Skamielina

Niobe, po twoim podbrzuszu ślizgają się noce – śnięte
ryby, oczy zasklepione ropą. Stygnij jak trup, w pościeli
gdzie odklepane pacierze i piąstki zakleszczone na amen,
na pociechę, na głód, ranne ablucje, przywidzenia.

Zbierałaś owoce – paznokcie i rzęsy, niezagojone rany.
Na przednówku rzeki opuszczały koryta, by rozmywać
sny, muskać piersi nabrzmiałe i tłuste. Pamiętasz strupy,
zapach trzewi, cichy podskórny dryf – nosiłaś to samo

imię i ten sam niemy krzyk na ustach. Drżenie podbrzusza,
z którego wyszły dnie zimne, wilgotne, potem modlitwy
za piąstki zakleszczone na amen, na pomstę, na trwogę.
Po jędrność łydek, bolesnych ud – gdzieś między prawdą

a umieraniem. Pozwól kropli drążyć skałę; niech wprawi
cię w ruch, rozrzuci kości od ciała – oderwane.

.

2011-12-26T23:46:00.006+01:00

Zdziczałe bzy

Zdziczałe bzy

Ty noś za mnie, a ja będę kwitnąć za ciebie.

Wspinasz się do okien jak podlotek. Zaplatasz warkocze,
rozsypane za progiem słońca – na ząbek czosnku, tymianek.
Zgrzytanie zębów i obracanie w proch. Kiedy sny donosisz,

pękate brzuchy grabów i osik, świńskie koryta, podkowy,
płód żywy w twojej histerii – wiecznie głodny, gorący
na języku odciętym jak pępowina. Wina nalej, ze skrzepów

palce i piąstki posklejasz. Z tej krwi rzewne piosnki, przywidzenia,
dwoje piersi nabrzmiałych o świcie, rozkołysany biały sad.
Pod twoją opiekę – zaropiały kącik oka, ślina ciepła i obfita.

Powstań, madonno z podbrzuszem obolałym od skurczów.
Pokaż się, zlizawszy boleść jak chorobę z czółka.

.

2011-12-12T11:14:00.008+01:00

Sztetl (szkic)

Bruno Schulz, Adela i Edzio

Sztetl (szkic)

Adela stopy ma białe i miękkie, za każdym razem,
kiedy przymyka powieki, podskórnie wędrują szeregi
pluskiew. Podbródek trzyma uniesiony wysoko, gdzieś
w stronę balkonu – i tylko między rzęsami rozkwitają
pokraczne sny, a we włosach plącze się zapach maciejki.

Po drugiej stronie nie ma już nikogo; młody kaleka
wrócił do domu na czworakach, na szybie
zostały ślady palców i nosa. Przypominały bukiet
kwiatów, niedokończone listy, tłuste, słone od potu.

Nadszedł świt, nad gankiem błyszczały dachy miasta.
Pokraczne kamieniczki, pomniki – smętne zjawy
z oczodołami zalepionymi miodem, plastrami słońca.
Cienie jak drżące osiki pełzały po wzgórkach ulic.

Ostatnie błogosławieństwo wybrzmiało skargą:
ledwie zawiśnie na ścianach przy wierzbinie lub czerwonych
jabłkach, a ciała obrastać będą w modlitwy i wystrzały –
krótkie pociągnięcia ołówka. W oczach zagnieżdżą się
odpryski szkła i farb. Senne mozaiki. Przywidzenia.
.

2011-11-21T04:16:00.007+01:00

Uroczysko (akwarela)

Jerzy Duda-Gracz, Szumiąca. Trio fortepianowe g-moll

Uroczysko (akwarela)

Łydki ma chude jak szczapy. Noc wygięła się nad nią w pałąk
i wsiąka w chropowatość papieru. Spójrz, panienka z bagien jest
całkiem naga. Jej lico przybiera rumieniec jabłka, a rude kosmyki
opadają na rozdeptane drogi, omszałe płoty i resztki chałup.

Jesteście smukłe jak osiki, wy polskie zmory. Oplata was lepiech
i rumianek, zielne sukno snuje się między palcami jak mgła.
A niech no się który skusi, to różańce zaczną szemrać na rozstajach
niczym wisielec na przednówku. Skóra będzie sina i nabrzmiała,

zaś woda zdrowa i przeklęta. Niech się święci woda, dobra woda,
powała i próg; gdzie w kuchni zapiecek, a w pokoju trumna.

.

2011-10-27T00:38:00.003+02:00

Drohobycz. Portretowanie ulicy

Drohobycz. Portretowanie ulicy

Pamięć kończy się na krągłościach kocich łbów i ciał
przylegających do białych jak mleko matki ubrań. Deszcz zapłodnił już
ogrody przy Sienkiewicza. Kot miękko zsuwa się po rynnie
by pobiec na przełaj chodnikiem.

Wcale nie wyglądamy jak duchy. Do twarzy nam w starych płaszczach,
trzewikach, smutkach. Jesteśmy widzialni i piękni do bólu: ja z warkoczem,
naręczem śliwek. Ty ulepiony z lepszej gliny i zdrowszej krwi.

Jeszcze kryjemy się w ramach obrazów, kołyszemy wolno jak sny
wciśnięte w głębię perspektyw. Takie, które unoszą się nad dachami jak spopielone
akwarele, zdziczałe róże i nazwy ulic, których nikt nie pamięta.

.

2011-03-21T18:30:00.002+01:00

przetopy

wytopy

zima była niczym narośl na żywym, gotowym do miłości
ciele. nadziei mieliśmy mnóstwo: tyle co sikorek za oknem
i słoniny rozwieszonej na gałęziach zdziczałych śliw.

ani krzty bólu. żółty piec kaflowy, poranny zgrzyt żeliwnych
drzwiczek. kuchenne ściany przesiąkały szumem odbiorników,
rozmowami po północy i dźwiękiem radzieckiej pozytywki.

dalej było już tylko jasno i ciepło. może swetry mieliśmy
grubsze, a może troska topiła śniegi i tkała z nich obejścia
pełne rozgadanych strumyków.

.

2011-03-14T16:24:00.003+01:00

wilcza jagoda

wilcza jagoda

a wracała do niego jak się wraca do przystani. do snów jałowych
jak skóra dziecka i rybie łuski. był wieczór. paliła papierosa, strzepując
popiół do rzeki; upadał lekko, jakby miał przemienić się w ptaka.
tylko paznokcie okraszone czerwienią raziły mocniej niż dym
i ścieżka wrastała w bose stopy i sukienkę. przed nią leżały poletka
zaszyte głogiem, parszywe nory, błyszczące owadzie odwłoki.

wtedy pomyślała, że ma bardzo ładną szyję, a piersi jędrne i białe.
i odeszła.

.

2010-12-30T14:26:00.005+01:00

długość snu i cienia

długość snu i cienia

maj pęczniał w deszczu jak zakażona skóra. wiadra były miękkie i śliskie,
studnie czekały na dzieci lub chwiejące się na łapkach kocięta. babka zrywała
piwonie. na Boże Ciało, na ołtarz. mówiła coś o snach i modlitwach, bólu
kręgosłupa, gotowanej kaszy. nie była stara, tylko nieco zmęczona. te same
szczupłe palce, oczy i nos. do ogrodu zabierała mnie zawsze, kiedy pytałam
o zdrowie. nie rozmawiałyśmy o drzewach, które obumarły dawno temu
na tym cmentarzysku dla psów i świń. było zbyt duszno. gdzieś między fiołkami
a krzewinkami truskawek, potem przy furtce, gdzie rosły róże. z łebkami
wplecionymi w drut przypominały przerażone kobiety, które wtulają piersi
w jedyne na świecie ciało. lęk chronił je od upadku w błoto. między kurze
i kacze tropy, paszę i obierzyny z ziemniaków.

.

2010-12-24T04:50:00.006+01:00

diabelska edukacja

diabelska edukacja

kiedyś czas wpełznie pod wycieraczki. zapali księżyce.
otworzy chlebaki i tanie wina, których nie wypijemy do końca.

wtedy powiem:
nie śpij.

i zbadamy puls ścieżek. skóra zwabi komary, niespokojne noce.
policzy ćmy na żarówkach. snom rozkaże, by wylazły spod podłóg,
podpaliły ostatnie drwa i zaskwierczały w piecu.

a ja powiem:
kochaj.

.

2010-11-25T01:21:00.002+01:00

symetria

symetria

uczymy się spijać sny, deszcz i wódkę.
za plecami stoją drzewa jak nagie kobiety
z włosami rozwścieczonymi przez wiatr.

i jeszcze więcej pocałunków, więcej
rąk wrastających w siebie, w nas, w noc
krakowską i jasną.

.

2010-09-17T17:55:00.010+02:00

witraże

witraże

wychodzimy z lata. zagnieżdżeni w sierpniach ciepłych i jasnych.
w myślach niosących zapach siana i mokrego drewna. kiedy dotykasz,
nawet najdziksze ścieżki prowadzą do domu. gdzie moje ciało. moje
ciało składające się z ziemi przyprawionej wilgocią. mój język, który
rodzi słowa śliskie i nieuchwytne. moje usta żyjące barwą odbitą.

i nie ma drzew, które wrastałyby mocniej w ramiona. nie ma miast
wrysowanych delikatniej w linie naszych brwi. jeśli jesteśmy naprawdę
to powiedz, gdzie zaczyna się obłęd: czy w opuszkach palców czy na ścianie
poruszonej światłami nocnych lamp. jeśli jesteśmy, to przypomnij mi
gdzie skończył się siwy Beskid, nasze cienie i krótkie sny.

odbierzmy sobie wzrok, by znów stać się powietrzem. wodą.
przydrożną czeremchą. lisim futrem.

.

2010-09-13T09:01:00.003+02:00

ugór

ugór

nabierali w płuca dymu spod strzech. ogniska mruczały
cicho, omijając ich ubrania i włosy. patrzył na nią a potem
na krzyże ropiejące przy nagich rozstajach, gęsi wszywające
w niebo dźwięk troparionu. mieli pajdę chleba za pazuchą
i życiorysy wymalowane na rękach jak smugi torowisk.

myślał, tyle drogi do świtu; i ziemia tak głucha,
że można się na niej kochać nie mówiąc o miłości.
jesień wolno zasychała na progach. tylko najpłytsze sny
były w stanie wyczuć łoskot kół pod miastem, a z błota
ulepić siedliska i dnie przeraźliwie białe.

.

2010-07-23T20:31:00.012+02:00

kompozycja z otwartym oknem

kompozycja z otwartym oknem

Zresztą to nie był finał, to była uwertura. *

słońce zlizało zimę z dachów. nic więcej. mieliśmy parę gwoździ
i drewno kruche niczym czerstwy chleb. tak mało nas było, choć każdy
wieczór zbierał czyjeś cienie z poszycia. nie uwierzysz, tatku. mijał rok,
a modlitwy wciąż niosły zapach krochmalu. o świcie sen-jaszczurka
wpełzał pod kamienie. ciążył na skroniach. niedośniony jeszcze.

kiedy nadszedł maj, koła wrzynały się w błoto, w żywą ranę.
dwie mile, droga u stóp miasta – twierdzy. to w maju przyjechał stryj.
prosto z Davos. wiecznie z papierosem w ustach. całował piersi Maliny
i moje włosy. trzeciego dnia zwieźli fortepian, czarny jak śmierć,
jak mogiła matki po roztopach. brzezina pęczniała w deszczu.

nie wiem, co dalej. baby mówią, że pogoda. mamy dwa krzyże
i okno otwarte na oścież; powiało od wschodu i mówią, wyschnie –
gościniec, ściana, grób. jeszcze sny nie te. ale kiedyś zelżeją.

* J. Iwaszkiewicz, Brzezina

.

2010-07-22T16:24:00.028+02:00

między tropami

między tropami

oni wszyscy widzieli. tych starców pochylonych nad pustym podwórzem, te zdziczałe bzy, babki opatulone po uszy, z rękoma ściskającymi kubek zimnej już herbaty.

przycupnęłam na progu. na ściankach naczynia zalegał osad, a na nim parę muszek ze śmiesznie odstającymi, zeschniętymi skrzydełkami. babka drgnęła, zanosząc się kaszlem. oczy miała błękitne, blednące w miarę wspomnień, mimo że słońce zaszło już dawno i nawet wyblakłym w polu chabrom wracała co intensywniejsza nuta. psy ostro ujadały w obejściu sąsiada. z kominów pod samo beskidzkie niebo płynęły strugi siwego dymu. prócz niego nie było w górze ani jednej chmury, ani jednego ptaka. zewsząd dobiegał chrzęst spalonych lipcem traw. jak gdyby ktoś szedł, ale nie do końca, bo jakby to wiatr albo mysz, albo zaskroniec, którego martwy, ubrany w żółte plamy łeb błyszczał każdego południa na asfalcie.

i wtedy wracała myśl. że pora już wstawać.

pora zostawić tego człowieka jak z krzyża zdjętego i cofnąć się tym samym o krok, między własne zbolałe myśli. oszukać sen i stanąć trzeźwo na gołej mokrej ziemi. w nowym ciele i ze świeżym sumieniem. noc ukołysać w oparach alkoholu. wypędzić

albo zaszyć pod skórą lepką od potu.

.

2010-07-18T16:36:00.014+02:00

2010-07-18T16:36:00.013+02:00

przestrzenie. splot włókien martwych

przestrzenie. splot włókien martwych

w żebrach kaloryferów gnieżdżą się sny. ciepło pęcznieje w pokojach.
za oknem - deszcz studzący parapet, gdy dłońmi gładzimy poręcze. palisander.

ubywało lata, ścierniska miękko spijały horyzont. przed wyjściem do sadu
pomalowałam powieki. zaraz potem glina skruszała pod moimi stopami
i ostro poraziła czerwienią. kiedy stojąc pod drzewem patrzyłam w górę
na gałęziach nie było ani jednego jabłka. wszystkie leżały robaczywe.

wiedziałam, że nigdy nie wezmą mnie za tutejszą. choćbym z całych sił
wrastała w inne ciała. pożądała, zlizując sól z naskórka i licząc spalone kości.
uczono mnie, że wszystkie kobiety noszą jedno imię. swoje cienie porzucają
w lasach, a ślady miłości w popiele. zbierają jarzyny i pieką chleb. rodzą.

.

2010-06-26T00:41:00.046+02:00

Intro

intro

kamienice chłonęły deszcze i krzepły po paru godzinach.
zacierały się podobieństwa i wy też, tacy mali, na palcach chodzący
nieznośnie cicho, całujący się ustami zimnymi jak klamki.

dni wstawały blade od niewyspania i nocnych świateł miasta.
zaglądały do tramwajów, liczyły cienie i śmierdzące piwem butelki;
jak gdyby nie było innego czasu, pożywniejszych snów.

wróciłam do nich, gdy dogasała już jesień.

śniadania o 4.oo rano, srające gołębie, Planty o czterech porach roku. instytut w puchu liści i śniegu, i ten wiosenny, skrzący się zielenią, i kazimierzowskie jarmarki pełne staroci, gdzie dni grudniowe usypiały na zaśniedziałych menorach i wazach.

szepty zamienialiśmy w tykanie zegarków.

2010-05-24T02:08:00.011+02:00

Wegetacja

wegetacja

wyprostuj się, stań na palcach – powtarzałam sobie, wyciągając rękę jak najdalej.
prawie dotykałam szyby, za którą grunt parował spod papierówek-samobójców
i przekwitłego szczypiorku. piwniczne okno lepiło się słodkim leniwym popołudniem;
lato uchodziło w nozdrza, a potem wracało do bliżej nieokreślonych punktów w przestrzeni
zastygłej naraz jak wielkie naczynie ze mną w środku. bałam się, że przyrosnę nie tylko
do pierwszego czy drugiego, ale i każdego kolejnego dna, z których dało się zlizywać
wino doprawione cynamonem lub pieprzem – na przemian. moje ciało zaczęło przybierać
coraz to dziwniejsze kształty, by pomieścić wszystkie cząstki w jednej formie.

poluję na czereśnie; aż spuchły z rozkoszy, obijając się o pękate brzuchy.
młoda, posłuchaj, niedługo wyplujemy wszystkie pestki! jak już stąd wyleziesz,
to będziesz miała życie wieczne.

.

2010-05-08T18:33:00.026+02:00

przerwany seans

przerwany seans

ścieżki wypełzły spod progów. pogasiły papierosy, gwiazdy,
ominęły znaki. przed nami madonny jak kamienne nieme stele
stoją rozebrane z bławatków, rozcierając sny na czołach.

nie potrafimy zatrzymać kroków, nikną granice i kontrasty.
noc przechodzi w kolejną noc, powietrze opływa biodra jak woda
rybie brzuchy. opowiedz mi o zapachu fiołków; ja pokażę miasta
kiełkujące w dolinach, radiowe maszty, kościoły i ptaki
z okaleczonymi skrzydłami. zawołam: pijże do dna!

a tłuste wagony rozetną ziemię, by stworzyła od nowa.

2010-05-07T12:57:00.006+02:00

rozprężenie

rozprężenie

są miasta, w których cienie wyłażą z kominów.
siadają pod progiem, mokre pulsują jak podwórza ubrane w trawy
i mlecze. kamień ściąga opuchliznę, ludzie - cegły na łeb
opierając się plecami o gotyk.

granice wypłowiały we włosach starych kobiet;
martwe nie odeprą dziś przybysza ani nie rozdzielą nasion.
słońca nie wyznaczą kosmosów, tropy nie poniosą ścieżek
do opamiętania.

a kiedy czas się zapętli, wrócą kontury i barwy.

ze skarpy roztoczy się panorama zaświatów,
grunt będzie miękki i wonny.

2010-05-01T13:21:00.009+02:00

retrospekcja

retrospekcja

chcieliśmy nauczyć się anatomii nieba i wyjąć z niego poranek.
cienie przytulały się do zmurszałego drewna, by wszeptać noc do bram,
a nas nagich posadzić na zboczach na wzór dzikich jabłoni.
za karę ramiona miały nam rosnąć wokół głów, wypuszczać liście
lepkie jak spocona skóra.

stare drzewa oddychały w ciemności. czuliśmy zapach dziewic,
które zatrzymały się w tańcu, by zlizać mannę z naszych kolan.
kiedy zasypiały, zbieraliśmy się do powrotu rozprostowując nogi i kręgosłupy.
potem już tylko gruz kruszał pod butami i skrzypiały belki stropowe,
a błękitna ściana stała bez podpory jak niemy świadek.

dwieście lat temu ojciec strugał koziołki ze świerka, matka czesała len.
przed śmiercią zatknęli pod dachówkę sieci rybackie; tak, żeby nikt nie znalazł
i nie zabrał do innego domu. teraz garną się do rąk bezpańskie
w oczekiwaniu na kolejne połowy.

.

2010-04-25T01:02:00.001+02:00

historie

historie

droga zaglądała daleko za widnokrąg. oszroniałe
badyle przemieniały się w kwiaty, a pobocza lęgły wiosnę
po pierwszym kontakcie ze słońcem.

wtedy nikt nie łatał dziur w rękawach czy chustach;
może to dzięki nim miałaś więcej światła na skroni i nadgarstku,
a mała patrzyła dużymi, niebieskimi oczami.

czekałem na dzień, w którym twarze i domy będą
zupełnie jasne, a na blachy upadną ostatnie iskry z pieca.
skąd mogłem wiedzieć, że klisza się prześwietli?

nawet bydło nam zabrali i pędzą na wschód.

2010-04-22T02:09:00.012+02:00

lekcja

lekcja

nastaje pora deszczowa. odwieczny rytuał: ojciec chowa
do kieszeni papierosy i wychodzi. zawsze lubił patrzeć jak woda
zabierała nam podwórze, powiększała niebo, podwajała liczbę kominów
i dachów. idę za nim. wabi mnie zapach i mętne światło.

chwilę później brodzimy w trawie, mlecze sięgają do połowy łydek.
zdarza mi się podnieść kamień lub ślimaczą skorupę, nazwać drzewo
które ledwo co otrząsnęło się po deszczu. ręce ułożone w koszyczek
nastawiam jak pułapkę i czekam.

wieczór podąża leniwie śladami ojcowskich butów.
.
.

2010-04-20T03:28:00.001+02:00

po linii horyzontu

po linii horyzontu

w piwnicach sieroty lęgły się jak bezdomna zwierzyna. na progu stała
kanka bez dna, dalej biały kwiecień roztrzaskany o cement i kilka cherlawych
brzózek za płotem. wysłuchawszy, co mają im do powiedzenia, oboje zaczęli
dorastać do swoich rąk. trawy malowały podwórze, zostawiając miękkie siwe
pasma w miejscu ścieżek; długie cienie lubiły osuwać się w noc. musieli
uważać, by nie padły całkiem pijane, a ciała nie wróciły pod drzwi

do skrzypiących klamek, głodnych kotów i cicho łuszczących się farb.
.

2010-04-17T01:15:00.020+02:00

desygnat

desygnat

dla niego każda była piękna, a tym piękniejsza im mocniej
odchylała głowę. patrzył, nie dotykał. każdy najmniejszy
ruch potrafiłby ją spłoszyć. rozwleczony rękaw osłaniał jego
dłoń jak bukiet patyków kwiaty, przecież mogła uwierzyć.

posklejał imiona, dźwięki, zapachy.
powietrza nabrał w garść, by po uwolnieniu
wsparło się na palcach.
.

2010-04-13T01:46:00.004+02:00

warkocze

warkocze

przy warsztacie kwitnie dziki bez. gałęzie rozkłada
na drzwiach. stuka w szyby, których nie ma. chcieliśmy
go wyrwać zeszłej niedzieli, lecz korzenie miał jak

włosy Zuzanny. za domem babki sterczały w zielonych
chustach; światło zawiązało się na supełek, ścisnęło mocno
i pękło. pryskały gwoździe i drzazgi:

ojciec zbijał płot, póki sam nie wrósł w ziemię.
.

2010-04-09T18:50:00.002+02:00

siedlisko

siedlisko

pośrodku kuchni miska i krzesło. Alicja myje
żyrandol, wspinając się na palce. powtarza, że domy
są pamiętliwe i wilgocią szemrają po kątach

a wiatr krzywdy kładzie pod progami. na strychu
krzty światła; wiadro odmierzyło pojemność czasu
i chmur. pajęczyny wodzą na pokuszenie.

niebawem wyciągniemy gazety z okiennych szpar,
przemówią szuflady i lustra. matka przyłoży ucho
do ściany, przeżegna się i wróci do spiżarni.
.

2010-04-08T00:03:00.007+02:00

kolej e

koleje

wiosna wyrasta z podłóg. czujesz nierówne oddechy
drewna, skóra pulsuje jak farba na ścianach. z peronu drugiego
odjechał pociąg na Gdańsk. pies podkulił ogon i zawył.

jeszcze ławka ziębi przez chusteczkę. w kieszeni list od matki,
pół kromki chleba; wstajemy, prowadzisz mnie do okien.
szyba jak pryzmat rozszczepia światło z podwórza.

.

2010-03-30T02:21:00.041+02:00

przenikanie

przenikanie

z wierchu dobry spowiednik. sterczy bez grymasu z obtłuczonym
grzbietem, to i nam klękać nie wolno; powietrze wrosło w usta,
jakby chciało wejrzeć w nasze pocałunki.

koło południa ból wpije się w kolana jak kosmatka w żleby.
pokuta, powiedzą. pokuta schodzi na palcach do dolin. pięty ma
zakrwawione i brudne, choć but zdejmuje zawsze ostatni.
.

2010-03-27T22:07:00.034+01:00

nić

nić

powroty przyrosły do siebie jak słoje.
tworzą nowe terytoria, które oswajamy dzielnie
za pomocą ciastek i ogryzków.

wchodzimy sobie do głów. usypiamy żywopłoty,
przesiąknięci dymem uczymy się puszczać pety wzdłuż krawężnika
jak dziecięce łódki.

obmyło nas z sekretów; możemy już wstać
i nie żegnając się wcale, palce oblizać po deszczu.

2010-03-25T01:02:00.014+01:00

przestworzenie

przestworzenie

dzielą się na czworo. ona pachnie dziegciem
od zachodu i północy, z głową ułożoną na rękach.
pod płotem bryzgi przejrzałych wiśni
błyszczą jak krew.

on lato przesypał pomiędzy palcami, choć jeszcze
świeci. lipiec jest nieco wilgotny o poranku i trawa
łoskocze jak zmierzwiona sierść po łydkach;

kobiety są od kuszenia, a wróble
od znoszenia gwoździ. tylko czasem
śmierć daje się okpić i pot spija z pleców,
jakby serce miała w piersi,
nie polny kamień.

2010-03-18T01:32:00.025+01:00

trajektoria

trajektoria

nad ranem się szepcze. nad ranem klamki są zimne
i wilgotne, a otwierać drzwi to prawie jak zanurzać palce
w misie z wodą święconą.

pies węszył koślawy horyzont. nietutejsi, setki razy
zawracaliśmy z drogi. lepka senność szła u boku, czasami
w podeszwy wbijało się szkło.

za plecami rosła panorama z dzwonnicą, dachy
i gęste ścieżki jednośladów. powiedziałeś, że już wcale
nie boli. że słońce, drzewa i tak dalej.
ziemia tajała.

2010-03-13T13:52:00.040+01:00

wodopój

wodopój

pamięta rzekę. spokój. gęste powietrze nad
ugiętymi kolanami i resztki alkoholu. uderzyły ich własne
odbicia, kiedy pisała patykiem po wodzie.
wrócili pomiędzy noc. taka była jasna.

od tamtej wiosny nie miewa snów.
budzi się wcześniej niż zwykle i nie otwierając
oczu, połyka wciąż ten sam obraz.

wieczorami wzrok wyostrza się, a skóra jędrnieje.
stoi w trawie bosa Zuzanna z rumiankiem we włosach,
zaplata ręce o zapachu polnym.

2010-03-09T01:55:00.020+01:00

nauka latania

nauka latania

zamknęły oczy. zdawało się im, że śnią, kiedy dotykały
swoich nagich ciał. pachniało powietrze i trawa pod oknem.
mozaika dywanów na trzepakach, gołych ścian, doniczek
to był początek i koniec. jej długie białe palce,
jej napięte mięśnie.

odkąd tylko podniosły się po pierwszym upadku,
sprawiają wrażenie coraz to piękniejszych.

spadają ze spokojem. już nie trzymają się za ręce,
nie odwracają głów.

2010-02-28T03:34:00.024+01:00

latem

latem

wieje wiatr i mali ludzie chodzą na palcach.
cienie cisną się do bram, a słowa zawężają horyzont
od białych piersi po wklęsłość podniebień.

stare kobiety wróciły do domów. teraz zza firanek
wypatrują zbyt młodych ciał
i klną, żeby gruz przysypał ich nagość.

młode ciała błądzą w amoku
między biegiem planet a zatęchłym podestem podwórza.
nie ma łóżek pachnących włosami. jest deszcz

kiedy jej usta wymawiają pamięć rozproszoną.

2009-10-10T11:05:00.017+02:00

genius loci

genius loci

pisz mnie ciągle od nowa i skreślaj. i nie pozwalaj
powszednieć dla nocy polskich, latarniami rozszczepionych na
kocich łbach. wypowiadaj mnie. wyschniętymi wargami powtarzaj,
aż wyrosnę w pustych bramach, napełnię kształty i przyczyny
od początku.

nigdy nie będę bardziej niż teraz
jestem, przeciekam przez powłoki miasta, kominy i dachy
porozbierane do snu. nigdy nie zobaczę mniej niż teraz, kiedy samotność
przysypia z butelkami pod pazuchą, a szczęśliwa trzynastka
dzwoni na Basztowej.

pisz mnie na murach, na drzewach, na pustych placach:
ciało jest słowem wilgotnym i ciasno przylega do okien.
.

2009-10-05T20:14:00.021+02:00

gdy zasypiają demony

gdy zasypiają demony

nad ranem gasną latarnie i wtedy najczęściej
robię coś dla swojej śmierci. po omacku ale bez wyciągniętych
ramion i przymrużonych oczu
nie wyginam kręgosłupa, nie straszę ścian
kocią sylwetą

zbyt ciemno jest by pisać a zbyt jasno
by spać. o tej porze rozum modlitwy odkleja
od dworcowych ławek, w barze sprzedają pierwszy czerwony
barszcz

samoświadomość wchłonęła już zimny kaloryfer i niedopite
wino. teraz siedzi między firaną a oknem albo wyskubuje pierze
z poduszek. na dywanie gęsi puch

i anioły w Krakowie
.

2009-09-30T09:25:00.014+02:00

geometria niedoskonała

geometria niedoskonała

zbierając poziomki po rowach
przy stacji kolei wąskotorowej
pod skorupą kształtów zastygamy
w pionach i poziomach

ciśnienie wzrasta przerasta
domy kościoły rozpycha ulice

kiedy wymawiam twoje imię
w oknach pękają żyłki światła
.

2009-09-25T00:47:00.028+02:00

kręgi

kręgi

czasem bywam, byle nie za często.
jesienią piach garnie się do butów, a my
jesteśmy zbyt śmiertelni by wracać.

deszcz jakby zwolnił. ta ulica, którą chodziłam
po gazety, po ciebie, po każdą zwykłość i niecodzienność:
wszędzie tylko kasztany i kasztany.

kiedy byłam dzieckiem, szukałam kasztanów
przy murku, między szkołą a domem.

dzisiaj łupiny leżą puste.
.
.

2009-09-19T03:48:00.010+02:00

próba autoportretu

próba autoportretu

nauczyłam się patrzeć nieufnie
przez siatkę skrzywień i załamań. teraz
uczę się tylko skraplać w pachwinach

i wszystkie ciała żywe, pulsujące
zamieniam w przeczenia

zastygła w kontrastach i perspektywach
nie umiem być bardziej niż widzę
wilgotnieję i wysycham. kończąc się

na palcach, pospiesznie łykam dym
.

2009-09-19T03:42:00.007+02:00

bezbolesna

bezbolesna

pieszczę nagi dysonans
od kostek po pachwiny
tożsamość rozmieniam
na dotyk i słowo
.

2009-09-19T03:36:00.011+02:00

malowanie Polski

malowanie Polski

gdziekolwiek przyklękam. gdziekolwiek
rozszczepiam się w ciało przechodnia i w imię jego,
tam jest miękki umbrowy pejzaż.

wypełniam go prawie doskonale sztandarem chuścin,
krzywymi mokrych horyzontów. strzechą łatam dachy
a rumiankiem piach, którego kręgosłup pręży się
nad pszenicznymi żebrami.

kiedy wieczory przysychają do płócien, drzewa
o pomarszczonych palcach drapią niebo. sprzed chaty
stara wieszczka na łusce oleju odpada.

nie wywróży deszczu.
.