Rozwarstwienie

W każdej grudce ziemi mieści się dialektyka umierania 

i narodzin. Rozsypane u kolan znaki utworzyły milczące konstelacje, 

mieszając się z gliną, potem i rosą. Ożywiłaś je tylko na moment, 

spójrz, już zaczynają wysychać – mówisz, a ja dodaję: 

jak gdyby chciały od nowa wedrzeć się w głąb tej wsi, 

tego globu, czasu, może wieczności. 

I naraz wybija południe. Wyczekujemy kolejnych tropów, 

celebrując pocałunek ładu z chaosem; które to już z kolei 

spotkanie Italii z Barbaricum? Suche zagony powiły rumianek,

na miedzach topole sterczą jak szpalery cyprysów.

Tak oto staje się świat, proszę was, droga publiczności. 

Przed nami jak klatki filmu przewijane od końca do początku 

potwierdzają się zamierzchłe przestrzenie oraz czasy. 

I nic nam do tego; imitatio Dei, powtórzenie, retrospekcja. 

Płyniemy falami, wznosząc się i opadając 

w lustrzane odbicia historii.

Matrioszka

Wypełniamy coroczny rytuał odchodzenia. Tej nocy

zaorane pola będą gorączkować po blady świt.

Całując mnie w czółko, przywołasz po raz enty te same historie.

O dziedzicu, niemieckich sklepikarzach albo styczniu 1945, kiedy zrośnięci jęzorami

wód nie mogliście pójść na żywioł, a polodowcowy kraj

jak obraz dokonywał się czystym cięciem w rozrzedzonym powietrzu.

Opowiesz mi o grodach sterczących w strefie przyboju:

pełnych praśmieci i śmierci. Bezimiennych, nieopisanych. Dzikich

kaczek. Opowiesz mi, a ja taka rozespana i drżąca

wyczekiwać będę narodzin swojej matki –

zupełnie jakby to było zależne ode mnie.

Kreacja poza wszelką dialektyką. Rozpruwanie ziemi

uwikłanej w następujące po sobie wyże i niże baryczne.

Zgrzyt i zatrzask. Zębów, drzwi albo okien,

które wypuściły kolejnych domowników, znacząc odległość

stąd do nieba, rozbłysku supernowej, zgruchotanych kości.

Ucieleśnienie

Czas zapalony w lampie temperuje gwałtowność płomienia. Żeby mówić o ogniu lampy, należy oddychać spokojnie.

G. Bachelard, Płomień świecy

Czasem prześladuje mnie myśl, że o czymś nie pamiętam.

Wtedy wracam najczęściej. Mijam próg, stosy czapek, kapcie

nieboszczków walające się po sieni i myślę, że tak oto zatrzymuje się czas,

by potem delikatnie spuchnąć, wydać woń i zbutwieć.

Którędy teraz: do kuchni czy schodami na poddasze?

Szyby uginają się pod naciskiem dłoni. Wyciągam ramiona do kwitnących lip

i jeszcze dalej – chwytam kominy i dachy, przaśne domki,

ogrody, upiorne bramy majątków.

Światło. Pożeramy się nawzajem, przeistaczamy.

Cienie pączkują na ścianach, chcą, by nadać im twarze i imiona.

Za moment opadną, wpełzną między deski, a ja

podążę ich śladem. Bo nie ma innej drogi do krwiobiegu domu.

Odbicia

Ubywa nas, Alutko, więc zamknij drzwi.

Tyle marców schodziłyśmy w tym domu na pamięć,

aż kołyski powyrastały w progach. Zaokrągliły się

brzegi, kąciki i skraje – już nigdy nie krzykniesz,

uderzając łokciem o stół. Wyschniemy lada dzień,

niech tylko skóra przylgnie do kości, a języki do podniebień.

Podniebnych pościeli. Jak ścieli się ciało pośród rosy –

opowiesz mi, jak zmysły traci spięte klamerką;

czy tak właśnie spięte jesteśmy, przyklejone

do okien w noc, gdy cała okolica gaśnie niby świeczka?

A gdy za obraz wtykasz wierzbinę? Gdy biją pioruny,

stapiają łańcuch, leczą? Ubywa nas, Alutko,

lecz chyba już nic nie możemy zrobić. Ze wstydu i żalu

zapadamy się w ziemię, dachówka po dachówce.

Niedoczekane jak pokolenia, których nie stworzysz,

a które ja rozsieję we mchu i okruchach cementu,

by uwierzyły własnym oczom. Koniuszkiem palca

dotknę chorego miejsca na mapie, oznaczę rozstajne

drogi, mosty. Kuchenne światła tlące się w kałuży.

Kręgi. Wiosna

Może nie zdajemy sobie sprawy, może

nie zdążyliśmy zagrzać wszystkich barowych

stołków w zachodnim kwartale miasta, lecz

bieg rzeczy jest zmienny. Coś pęka, topnieje

na czołach starców rysując bruzdy i zakola.

Wiślane bulwary. Marzec wydmuchiwany

naprędce jak dym podczas przerw, między

pierwszym a czwartym piwem, przez sen albo

ucho igielne. Mnożą się perspektywy,

które nanosisz na papier i nie ma w tym nic

dziwnego, że wiosna przychodzi do Krakowa

spóźniona, kładąc się na schodach

cuchnących kocim moczem. Marcuje

się, kwietniem wrasta do ust. O tyle jesteśmy

nadzwyczajni, że potrafimy obudzić się

na właściwym przystanku. Bierzesz mnie

na język, smakujesz, by zaraz wypluć jak

pestkę i sprawdzić, skąd tym razem powiał

maj. A ja kicham na wszystko.

Credo, quia absurdum est *

Tamtego dnia byłam bardzo blisko. Na skraju łóżka zwinięta

w ślimaczą skorupę. Widziałaś mnie nagą, zapadającą się w próchno

i zapach parafiny, w gładki pokost naskórka. Stanowiłyśmy

niepodzielną całość, a może zlepek figur, kształtów wklęsłych

i wypukłych, układających się wzdłuż poziomic; kartografię pełną

szaleńczych urwisk i łagodnych, jasnych przejść między obrazami.

Przez tyle lat odnajdywałam nas i gubiłam, odtwarzając

słoneczne układy linii papilarnych, zmarszczek okalających jedną

jedyną myśl; którą dzisiaj wdycham razem z pyłem, z lipową

drzazgą wbijam pod paznokieć, zdrapuję ze ścian. Trwamy

w bezruchu, do spokojnego snu szykując się w łonie ziemi łupionej

przez barbarzyńców. Rzym upadł. Zawierzając niedorzeczności

nigdy już nie odkryję, nie wypowiem twoich imion, dziwactw

i chorób, których nie dostąpisz.

* łac. Wierzę, ponieważ to absurdalne